Hayatın karmaşası içinde koşuştururken, çoğumuz yönümüzü başkalarının çizdiği haritalara göre belirliyoruz. Başkalarının kelimeleriyle düşünüyor, başkalarının beklentilerini sanki kendi hayallerimizmiş gibi sırtlanıyoruz. Peki, durup hiç sorduk mu kendimize: “Gerçekten ben kimim?”
Bu soru, sadece felsefi bir merak değil; özgürleşmenin ilk adımıdır. Kendi değerlerimizi, inançlarımızı ve potansiyelimizi keşfetmeden yaşadığımız her gün, aslında bize ait olmayan bir hayatı tüketmektir. İstediğimiz o mutlu ve huzurlu hayata giden yol, dışarıdaki imkânlardan değil, içerideki "Ben"i tanımaktan geçer.
“Kendini tanımak bir aynaya bakma cesaretidir” Goethe’nin dediği gibi, bir insanın ulaşabileceği en yüksek düzey, kendi düşüncelerinin farkına varmaktır. Kendini tanıyan insan, hatalarıyla yüzleşmekten korkmaz; aksine onları düzeltmek için birer fırsat olarak görür. Kendini tanımak, sadece adımızı soyadımızı bilmek değildir; hangi rüzgârda üşüdüğümüzü, hangi sözle çiçek açtığımızı fark etmektir. "Doğrularımla ve yanlışlarımla ben buyum" diyebilen kişi, hem kendiyle barışır hem de çevresine ışık saçar. Çünkü kendisiyle barışık olmayan birinin, başkalarıyla sağlıklı bir iletişim kurması imkânsızdır.
Modern çağ çok yönlü bir "Ben"i gerekli kılıyor. Günümüzde sadece mesleki bilgi yetmiyor. Bugünün dünyası; empati kurabilen, beden dilini doğru kullanan, değişime açık ve en önemlisi "kendini aşma" gayreti olan bireyler bekliyor. "Ben zaten biliyorum" inadı, gelişimin önündeki en büyük engeldir. Oysa "daima öğrenmeliyim" diyen kişi, çağı bir adım öteden takip eder.
O yüzden değişimin ilk şartı kendini olduğun gibi kabul etmektir. Hepimiz mükemmel olmaya çalışıyoruz ama gerçek şu ki; hiç kimse mükemmel değil. Kendimizi olduğumuz gibi, tüm eksiklerimizle kabul etmek, değişimin ilk şartıdır. İnsan, kendi iç dünyasındaki dağınıklığı fark etmeden dünyayı düzene sokamaz. Dünyayı değiştirmenin yolu, önce kendi kapımızın önünü süpürmekten geçer.
Peki, gerçekleştirmeye çalıştığınız yolculuk nereye, bu yolculukta neler yapılabilir? Eğer nereye gideceğinizi bilmiyorsanız, hangi yoldan gittiğinizin hiçbir önemi yoktur. Kendini tanıma süreci, insanın kendi davranışlarını yargılamadan gözlemlemesidir. Şu soruları bugün kendimize yüksek sesle soralım:
Yaşam amacım ne?
İnsanlar üzerinde nasıl bir etki bırakıyorum?
Vizyonum ve misyonum var mı?
Eksiklerimi tamamlamak için ne kadar istekliyim?
Sonuç olarak... Kendini tanımak bir varış noktası değil, ömür boyu süren bir yolculuktur. İnsan kendini bildiği ölçüde özgürleşir ve haddini bilir. Yani kendini bilmek, haddini bilmektir; kendini bilmek, Rabbini bilmektir. Bu yolculuk zahmetli olabilir ama ödülü paha biçilemez bir özgürlüktür. Yunus Emre’nin dediği gibi: "İlim kendin bilmektir." Kalan ömrünüzü başkalarının figüranı olarak değil, kendi hayatınızın başrolü olarak yaşamak için bu sorudan korkmayın.
Bugün kendinize bir iyilik yapın ve o en önemli soruyu sorun: Ben kimim? Cevabı bulduğunuzda, dünya sizin için çok daha aydınlık bir yer olacak inanın.