Bugün, 23 Eylül 2021 Perşembe


erdal
18.11.2016 08:53:21
ne güzel de anlatmışsınız, kaleminize yüreğinize sağlık

HİLAL
22.11.2017 21:30:47
Öğretmenimi Zara ŞEREFİYE de tanıdım.O çok başkadır. Onun olduğu okulda hiçbir yetim ve öksüz AYAKKABISIZ MONTSUZ kalmaz. O bambaşkadır.

Fatma Nisa DUMAN
23.11.2017 15:04:34
Hocam bugün başardım sa sizin SAYENizDE.Artik TIYATROCU sayılirim.

sadık
23.11.2017 15:19:34
Hocam çekingen bir çocuktum.Siz "ÖNCE VATAN"adında bir tiyatro kurmustunuz.Bana da küçük bir rol vermiştiniz.Ogün başarı ile rolumu yapmıştım. Şimdi ISTANBUL da basariliysam o rolün ve sizin hakkınız var güzel hocam.

Ömer
23.11.2017 18:28:20
Öğretmenim her öğrenci sizin gibi bir eğitimci önünde okumalı. Allah razı olsun sizden. ..

Sadi Kaynaroğlu
23.11.2017 20:14:28
Osman Hocam beni hatırlarmısın bilemem. Zara ŞEREFİYE Beldesinde 3 ay vekil imamlık yapmıştum. Ev bulamamıştım 10 gün sizin evinizde kalmışidim. CUMARTESİ günleri köylerden öğretmenler ŞEREFİYE ye alış verişe gelirlerdi. Siz kışta kıyamette öğretmen arkadaşlar üşümesin diye erkenden sobayı yakar 10 kadar yumurta kaynatır sofra hazırlardınız hala aklımda.. 10 gün sizin misafiriniz oldum. Akşamları Sezai KARAKOÇ, İsmet ÖZEL, Cahit ZARİFOĞLU, Erdem BAYAZID kitapları okurdunuz. Erdem BEYAZID´ın "SANA BANA ÜLKEMİN İNSANLARINA DAİR" şiirni çok güzel okur idiniz. Siz çok başka bir insan idiniz Osman hocam. Selamlar muhabbetler... (Sadi KAYNAROĞLU)

nurcan coskun
24.11.2017 21:57:42
SIZIN GIBI DEYERLI BIR OGRETMENIN ONUNDE OKUDUM.ALLAHIM SIZI KORUSUN CANIM OGRETMENIM

ercan aydın
24.11.2017 22:29:47
Can Dostum sen yaz lütfen daima yaz...sen bir okulsun...seni tanıyan senden vazgeçemez.

merve bozkurt
24.11.2017 22:37:53
Öğretmenim yazılarını her gün okumak çok güzel.size verdiğiniz bilgiler için teşekkür ederim.ben de sizin gibi iyi kalpli bir öğretmen olacagim.

hüseyin yancı
25.11.2017 06:23:31
1998 yılıydı değilmi dostum. Sİvasdan öğrencilerine elbise götürmüştük.güzel Köydü ÜTÜKYURDU köyü. emeklerine sağlık.

zeliha
25.11.2017 20:05:27
Öğretmenim ben Zeliha.HAFIK ten ogrenciniz.HAFIK GAZETESI yapardınız bana da görev verirdiniz.Çok mutlu olurdum.Bizi SIVASA müzelere goturmustunuz. Hakkınız odenemez teşekkür ederim ogretmenim

Yusuf Göktaş
28.11.2017 01:09:41
Eli öpülesi öğretmenlere hayatın içinden örnek meslekdaşıma, selam olsun

Nesrin
24.11.2018 17:18:01
Çok duygulu bir yazı.Seni bu şehirden sürmeli osman çelik.Böyle duygulu yazılar insanı sarsıyor.

Selma
24.11.2018 17:26:52
Osman hocam merhaba; Kış ZARA SEREFIYE.Ekmek yok.Yollar kardan kapali.BAYANSIN her yere gidemezsin. Tam ümitsizlikte kapı tıklar.Ve OSMAN ÇELIK bir poşet ekmek getirir ve ortadan kaybolur.SAGOLASIN hocam engin insanlığın için.

Yildiz
24.11.2018 17:56:14
İnsanın saatlerce ağlayasi geliyor.

60.yil
24.11.2018 17:59:51
Hocam canım hocam.KARDEŞLER Mahallesi 60.yıl da sizin öğrenciniz oldum Rabbime şükür. Hangi bir şeyi anlatayım Allah sizden razi olsun.

Zekai akbulut
17.11.2019 16:44:25
Çok iyi hatırlıyorum o günleri 1997nin kasım ayının ortasıydı. Daha çocuktuk o zamanlar sokakta oynarken öğretmen geldiğini duymuş bütün çocukları heyecan sarmıştı o gün. Nasıl sevinmiştik anlatamam. Belkide böyle güzel bir insanla tanışma imkanı olfu diye vede ilk öğrencileri biz olduk diye bu kadar çok sevinmiştik. Öğrencilik döneminde yaşadığımız güzel günleri nasıl anlatsam bilemiyorum. Zaten kelimelerde yetmez anlatmaya yetmesinde. Çok güzel günler geçirdik çok güzel zamanımız oldu seninle. İnşallah birgün yine karşılaşırız

ÖĞRENCİNİZ
17.11.2019 22:00:09
Öğretmenim ağlayarak okudum. SİVAS´a her gitmenizde yolunuzu gözlerdik.Geldiğinizde SİMİT, HOROZ ŞEKERİ,AYAKKABI, KIYAFET GETİRİRDİNİZ. Rabbim sizi korusun öğretmenim.

Hulusi Tatar
17.11.2019 22:21:37
Eline,emeğine,duygularına,yüreğine sağlık hocam.Selamlar.

Canım Öğretmenim
18.11.2019 17:31:10
Öğretmenim ismimi yazmıyacagım ama bilirsiniz. Bazen altımı ıslatırdım.Ben mahcup olmayayım diye siz hemen yere su dökerdınız. ŞİMDİ o günlere gülüyorum. Allah ne muradınız varsa versin öğretmenim...

TEŞEKKUR HERŞEY İÇİN
18.11.2019 19:23:33
Herkez bana saf derdi ya öğretmenim. SİZ TİYATRO kurdunuz bana rol verdiniz.YAZİN SİVASA SİZİ GÖRMEYE GELECEĞİM ÖĞRETMENİM...

Şimdi Gurbeti Bildin mi ÖĞRETMEN Bey?

Belki yüz kere tekrarladım ilk görev yerimi: ZARA Ütükyurdu Köyü, ZARA Ütükyurdu Köyü...

 

/çalıya tüneyecek bir kuşsun/
derdi annem
uzak bir ıslık misali
habeş´e yakındı kader
gecenin hüznü daha söyleşmeden
ütükyurdu´nda sabah olmazdı
varsın raks etsin değirmende
/cinler ve periler/ ne gam
benim söyleyecek daha çok şeyim var
kösedağ´a inen kırağılara
dokunmayı daha öğrenemeden
ellerim yandı hatıralarda                                                                          

Zaman, ince uzun şiirini, yüreğimin en ıssız bölgelerine göndermişti yine. Tain emri elime ulaştığında, kırık bir ışık yayıldı içime. Belki yüz kere tekrarladım ilk görev yerimi: Zara Ütükyurdu Köyü, Zara Ütükyurdu Köyü...

Takvimler, 1997´nin Kasım ayını gösteriyordu. Ve yeni bir hayat, Zara´da beni bekliyordu.  Zara´ya varır varmaz köyün muhtarını buldum. Karanlık çökünce, köye doğru traktörle yola çıktık. Traktörün uğultulu sesi, beni yavaş yavaş yeni maceralar yaşayacağım Ütükyurdu Köyü´ne doğru götürüyordu. Muhtar Musalim,  dikkatli tavırlarıyla beni soru yağmuruna tutmaya başladı:

-- Hoca kaç yaşındasın?
-- 1975 doğumluyum muhtar.
-- Ya... çocukmuşsun hoca be...

Çocukmuşsun sözü biraz gücüme gitti ama aldırmadım. Oysa çocuk değildim... İlk geceyi muhtarın köye 2 km. uzaktaki, "Kabalaklı" adlı mezrasında geçirdim. Elektrikler yoktu. Gaz lambasının alevleri, "titreye titreye" etrafı kırmızımsı bir renge bürüyordu. O an çocukluk günleri depreşti içimde. Çocukluk yıllarımda, her elektrik gitmesinde kullandığımız ve benim çocukça sevinçler duyduğum, "idareli ve gaz lambalı" sessizlik, bir film şeridi gibi gözlerimin önünden geçmeye başladı! 

Mezradan köye doğru hareket etmeye başlamadan, çok ötelerde muhteşem bir dağ arzı endam ediyordu. Güngörmüş ŞÜKRÜYE Teyze o dağın "Kösedağ" olduğunu söyledi. Aman Allahım bu ne güzellikti. Ötelerde, başına inmiş kırağılarla, mağrur bir destanı haykırıyordu sanki.

**

Sabahın erkeninde, yeni öğretmenin geldiğini duyan öğrenciler, ürkek kırlangıçlar gibi köşe başlarından sökün ediyorlardı.

Onların pırıl pırıl yüzlerini görünce, içime bir ümit yayıldı. Öyle ya, iki aydır öğretmensiz olan bu kardelenleri, zaman geçirmeden hayata hazırlamalıydım. Zaten GİRESUN´da Üniversitede okurken, arkadaşlarımızla birbirimize söz vermiştik; gittiğimiz her yerde, hiçbir bahanenin ardına sığınmadan, o güzel çocukları en iyi şekilde yetiştirmeye. Tükenmeyen bir enerjiyle, bütün öğrendiklerimi öğretmeye çalışıyordum. Hafta sonları da boş durmuyor; çocuklara, tiyatro ve şiir okuma çalışmaları yaptırıyordum. 

**

Lojman, köyün çok dışındaydı. Gece, up uzun servilerde konaklayan saksağanlar, yalnızlık ve anılar sıra ile gelip çay içerlerdi kanepenin bir köşesinde. O zaman anlamaya başlamıştım, insansız geçen günlerin zorluğunu? "Meğer ne zormuş insansız kalmak." 

Nerden geldiğini pek anlayamadığım, sahipsiz bir köpek peydah olmuştu son günlerde. Okulun hemen kapısına, demirlemişti sanki. Kimse sahiplenmediği için, hay hay diye buyur etmiştim. Yemek artıklarının devamlı müdavimi olmanın da ötesinde, her tıkırtıya kulak kabartan bir sahiplenme içindeydi.

Özellikle dolunaylı gecelerde, gür ormanların ardından, usul usul yükselen ayı seyretmekte, şairane hazlar duyardım. Hele o gece "Süreyya yıldızları" da arzı endam etmişse, bir başka olurdu gecenin seyri âlemi. Kuşların, o nazenin şakımaları da gecenin eksik olan musikisini tamamladı.  

***

Öğretmenlik günleri yavaş yavaş ilerliyor ve ben akşamları iple çekiyordum; kitapların sıcaklığıyla yüreğimi ısıtmak için. Yatmadan yarım saat önce de, mutad olduğu üzere günlüğüme, o gün yaşananları kayıt düşüyor ve sonra uykunun ürkek tıkırtılarına bırakıyordum kendimi.

Öyle ya, uzak bir köydeki öğretmenin hayatı, ancak kendisini ilgilendirirdi; ama yine de yazma tutkusunun hep esiriydim yıllardır.

İlçeye, epey uzaktı Ütükyurdu Köyü. Dağların ortasında, etrafı ormanlarla kaplı şirin bir köydü. Köyün ortasından geçen "Habeş Çayı" , coşkusunu hiç yitirmiyordu. Akşam okul çıkışı, muhakkak ırmağın kıyısında dolaşır, Habeş´in gürül gürül söyleşmesini seyreder, yeni yazdığım en güzel şiirleri de onun boz bulanık kollarına bırakırdım.

** 

Hele yollar kardan kapanıp, rüzgârın uğultusu etrafı kasıp kavurdukça daha bir zevk duyardım hayattan. Sobanın üzerinde ısıttığım ekmeklerin içine, köy peynirini caba ederek dünyanın en güzel kahvaltısını da yaptığımı unutamam. "Lisan Emmi" nin, onca karı tipiyi tepeleye tepeleye, bana taze ekmek getirmesi, parayla pulla ölçülmeyecek kadar değerliydi.

Kış olur, boran olur, fırtına olur, yollar günlerce kardan kapanır lakin kimse yüreklere giden yolları kapatmazdı bu köyde.Kütüklerin üzerinde yenilen akşam yemeklerinin ardından, nükteler, şakalar gırla giderdi. Elbette beni de, -köylerinin öğretmenini de- başköşeye konuk ederlerdi. Yaşlı başlı adamların bana başköşede yer vermeleri, beni mahcup ederdi. Öyle ya kendinden bildiğini, elbette bağrına basar bizim insanımız.   

Uzun kış akşamlarında, Zara kilimi dokuyan kadınların desenlere verdikleri o muhteşem nakışları gördükçe, içime kekremsi bir huzur yayılırdı.Sanki koca bir sahne idi ÜTÜKYURDU KÖYÜ. Uzun kış gecelerinde hayatı oyunlaştırırdı bu insanlar. Hubuyar Abi kaval çalar, Kaya Emmi şaka yapar,Maser Emmi Sivas´ın bütün köylerini tek tek sayar,Ali Paşa Dayı gurbet anılarını anlatır,ÇAVUŞ Abi motorlar okul önünden geçer,Mustafa Hoca titrek sesi ile dua ederdi Cuma sonralarında...

Haki Abi de elini kulağına atıp zangır zangır duvarları titrete titrete Kösedağ türküsünü söylerdi;

"Kösedağı derler büyük manzara
Bir yanı Suşehri bir yanı Zara
Otur çiçekliye zülfünü tara
Durup eğlenmeli burda bir zaman"

Çok yer görmüş, çok yer gezmiştim ama başka bir güzeldi, bu Zara ve insanları.

 **

En çok Salı günlerini seviyordum. Çünkü Salı günü ilçeye giden köyün sıra dışı ?Posta Acentesi Akif  POLAT, bana gelen beyaz güvercinleri, kapısının önünden geçen öğrencilerimle gönderirdi. Mektupları gönderirken çocuklara, "hoca akşam yemeğe gelsin, taze kömbe yaptırıyorum" diye de sıkı sıkı tembihlerdi.

Öğrencilerimin, heyecanlı bir şekilde kapıyı tıklamasından anlardım; dostların bize güvercinler uçurduğunu.Dudaklarını büzerek konuşan küçük öğrencilerim:

"Öğretmeniiiiiim bu mektuplar sizinmiş..." diye bir tomar mektubu uzatırlardı; masumiyet kokan mini mini ellerinden. Dünyanın hazinelerini verseler, değişmezdim o mektuplarla.

Giresun´dan, Konya´dan, Ordu´dan, Van´dan, Kanada´dan, Rize´den,İstanbul´dan?, kanat çırpan mektuplar, tap taze haberler salıverirlerdi içime. 

Ah o mektuplar, ah o mektuplar! İçlerinde yürek kokan, arkadaşlık kokan, vefa kokan, insan kokan mektuplar! 

**

Öykülerle tanışıklığımdan olsa gerek, Halis Dayı adlı yaşlı birinin hal ve hareketleri, dikkatimden hiç kaçmıyordu.  Tuhaf bir hali vardı sanki. Kaç yıllık mürekkep yalamış halimle çözemedim, gözlerinde taşıdığı bulmacayı. Kırık bir hayatı taşıyordu sanki yaşlı omuzlarında.  Köyün yakın mezrasında otururdu. Her gittiği yere, can yoldaşı doru bir atla giderdi. 

Mezradan köye her gelişinde, muhakkak benim yanıma uğrar, bir ihtiyacımın olup olmadığını sorduktan sonra; atını bağlar, sınıfa girip, bana ve öğrencilerime şeker, leblebi ve üzüm verirdi.

Hiç bitmezdi cebindeki bereket. Küçük bir evdi sanki atın heybesi. Leblebi, şeker, ekmek hiç eksik olmazdı yanından.

Halis Dayı´nın bu hareketi, çok hoşuma giderdi. Ne yalan söyleyeyim, bazen öğrencilerimle Halis dayı´nın yolunu gözlerdik;  o nefis leblebilerden tadıp, iltifat dolu cümlelerini duymak için. 

**

Bir ara, atın üzerindeki eyer dikkatimi çekmişti. Özellikle eyerin üzerine titizlikle işlenen bir fotoğraf, daha da meraka salıyordu ruhumu. Yağız bir delikanlının hafif tebessümlü fotoğrafı, buruk bir şiiri okuyordu sanki.

Halis Dayı ata binmeden önce, o resmi hafifçe okşardı nasırlı elleriyle. Fotoğrafa her bakmasında, depremleri andıran titremeler yayılırdı yaşlı bedenine. Hiç kaçmıyordu, bu ayrıntılar gözlerimden.

Ne zaman bu sırrı sormaya yeltensem, yutkunup kalır, bir türlü soramazdım. Ama sezerdim, o resimli eyerde hatıralar saklı olduğunu. O da anlamış olacak ki, anlatmaya başladı titrek sesiyle:

"O resim Mahir´im hoca. O, benim gözümün bebeği. Mahir gideli gurbetteyim. Sen kendini gurbette mi sandın? Gurbette olan benim.Şimdi gurbeti bildin mi öğretmen bey?..." 

Ne güzel cümlelerdi bunlar. Onlarca ciltlik kitabın anlatamayacağı, gurbeti özetleme haliydi sanki. İçim yandı anlattıklarına. Biran, yerkürenin bütün sarsıntılarını bedenimde hissettim. Yüreğimdeki kuşlar, çoktan kıyıya vurmaya başlamışlardı bile...

Halis Dayı´nın anlattıklarını öğrencilerim açıkladılar, O gidince:

"Öğretmenim, o eyerdeki resim var ya, Halis dayı´nın bir kazada kaybettiği oğlu Mahir. O, o günden beri hep ağlar durur..." 

***

Hele bir seferinde okulun karşısındaki ırmağın kıyısına atını ağaca bağlamış ve uzun söğüt ağacına yorgun bedenini dayayıp "Mahirim" diye ağladığına şahit olmam daha bir sarsmıştı içimin derinliklerine. 

Bir müddet kurtulamadım bu hazin hikâyenin iç yakan anlatımından. Ne zaman Halis Dayı´yı görsem, ne zaman okulun önünden rahvan atıyla sükûnetle geçse, içimin volkanlar kaynardı sanki.

Ve apansız bir dörtlük, o günden beri, hiç yalnız bırakmadı dudaklarımı:

"Ne arzum, ne emelim
Yaralanmış bir elim
Ben gurbette değilim
Gurbet benim içimde" 

Neydi, bu uzak dağ köyünde bir şeyleri anlaşılmaz kılan, anlayamadım.  Sevilenlerin yokluğuymuş insanı gurbete atan; ancak o zaman öğrendim. Hasretin yaktığı bir yüreği, çiçeği burnunda bir öğretmene öğreten hayatı, hala anlayabilmiş değilim.

Yoksa hayat bir tiyatro oyunuydu da bize ara ara bazı şeyler mi fısıldamaktaydı?.. 

                                                                            OSMAN ÇELİK