Saklı Hayat
İlçeye, epey uzaktı ilk görev yerim Zara Ütükyurdu Köyü. Dağların ortasında, etrafı ormanlarla kaplı şirin bir köydü. Köyün ortasından geçen "Habeş Çayı", coşkusunu hiç yitirmiyordu.
Tarih: 10.12.2016 07:10:47/ 3619okunma / 11yorum

 

Öğretmenliğimin daha ilk aylarıydı. Günlerin nasıl geçtiğinin, hiç farkına varmadan, çetelelerin çokluğunu hesaplıyordum her gece. Geçmekte inat eden gecelerde de, kitapların sıcaklığıyla yüreğimi ısıtıyordum. Yatmadan yarım saat önce, mutad olduğu üzere günlüğüme, o gün yaşananları kayıt düşüyor ve sonra uykunun ürkek tıkırtılarına bırakıyordum kendimi.

Öyle ya, uzak bir köydeki öğretmenin hayatı, ancak kendisini ilgilendirirdi; ama yine de yazma tutkusunun hep esiriydim yıllardır.

Takvimler 1997 yılını gösteriyordu. İlçeye, epey uzaktı ilk görev yerim Zara Ütükyurdu Köyü. Dağların ortasında, etrafı ormanlarla kaplı şirin bir köydü. Köyün ortasından geçen "Habeş Çayı", coşkusunu hiç yitirmiyordu.
Salı günleri Zara´nın pazarıydı. Hemen hemen herkes, haftalık alış verişini yapmak için ilçeye iniyordu. Beni ilgilendiren köyün posta acentesi Akif POLAT´ın pazara inmesiydi. Onun getireceği mektuplar, bir hafta içimi ısıtmak için yetecekti. Nitekim öyle de oluyordu. Akif Abi, mektuplarımı öğrencilerimle gönderir, beni de muhakkak akşam yemeğine çağırırdı.

**
Günler, yalnızlığın en ateşli şiiriyle yakıp kavuruyordu benliğimi. Üniversite yıllarının hareketli günleri gitmiş, yerine; okul ile lojman arasında geçen bir hayat gelmişti.
Mutlu ve hüzünlüydü yüreğim. Sahi, neden mutluluk beraberinde hüzünleri de taşırdı anlayamadım. En sevinçli anlarıma, çıkınımda sakladığım hüzünler şahitlik ederlerdi.

Ara iklim psikolojisi diyordum, yaşadığım ruh haline. Hüzün ile mutluluk arasında kalan bir psikoloji...
Aralık ayının ilk gününde, karın dağlara merhaba dediğini görünce tuhaf bir sevinç yayıldı içime. Dünyaya seyri suluk eden bu muhteşem tiyatroya ellerimi açtım usulca.

Karla beraber köyde ev oturmaları başlamış, kapanan yolların ne zaman açılacağına dair rivayetler dolaşır olmuştu. Yolların kapanması, beni delice sevindirirdi. Kendimce oyunlar bulurdum, hayatımı renklendirmek için. Yolların kapanmasına, elektriklerin gitmesine hiç aldırmaz, saatlerce yağan karın altında delice dolaşırdım. Herkes biraz tuhaf karşılardı kışı sevmemi ama; ben umursamazdım söylenenlere...
**
Günler, bir birini takip ediyor ve ben yalnızlık şiirleri yazıyordum ajandama. Ramazan ayı, biraz köyü hareketlendirmişti. Herkes, sıra ile bir birini yemeğe davet ediyordu. Elbette, en başmisafir köylerinin öğretmeniydi. Yetmiş, seksen yaşındaki adamların başköşeyi göstermeleri, beni utandırıyordu. İftar sonu topluca teravih kılmaya gidiyor, ardından da yine gece çay içmesine toplanıyorduk bir evde.
Yavaş yavaş alışıyordum bu ilk görev yerime. İlk göz ağrısı derler ya, işte bu köy ilk göz ağrımdı benim...
**
Nihayet, sıkıntılı günleri bitiren gelişme, Akif Abi´nin sayesinde yaşanmıştı. Canıma minnet, sevindim göle atılan bu taşa.
İsterseniz biraz bahsedelim öykü kahramanımızdan.

(Uzun müddet İstanbul´da yaşamış, hayatın çetrefilli yokuşunu görmüş biri. Ve günün birinde, elinin tersiyle iterek her şeyi, dönüvermiş köyüne.

Irmağın kıyısındaki evinde, eşiyle sakin bir hayat yaşamaya koyulmuş. Hanımından da bolca Suşehri ve Sis hatıraları dinlerdim akşamları. Sakin dediğime bakmayın, muhakkak bir yolunu bulup hareketlendirirdi köyü. Çok sevdiği iki tane gövel ördeği vardı. Akşamüzeri okulun oraya doğru ördeklere bakmaya gelir ve elinden hiç düşürmediği sigarasıyla beni selamlardı. Kafasına göre hareket eder, kimseyi dinlemez bir yapıya sahipti. Misafiri hiç eksik olmazdı. Beni de muhakkak akşam yemeğine çağırırdı. Eşinin, kuzineli sobada yaptığı taze "kömbeleri" sanırım hiç unutamayacağım. İlk tanıdığımda karar vermiştim, saklı bir hayatı taşıdığına. Saklı bir hayat, saklı bir hayat...
Köyde telefon sadece Akif Abi´nin evindeydi. Telefonu gelenleri, seslerdi ara sıra. Ama meşakkatli işti onun için, herkesi telefona çağırmak.

Bu meşakkatten bunalmış olacak ki; İstanbul´daki köy derneğinden, bağıra çağıra hoparlör getirttirmişti.
Köyün yüksek yerine diktirdiği direğe, onları bağlattı. Mikrofon düzenini de, telefonun tam yanına yerleştirdi. Artık telefonu gelenleri daha rahat çağırıyordu. Eline mikrofonu alıyor ve hiç durmadan anons ediyordu çağrı sahiplerini...)
**
Beni de seve seve dâhil etmişti bu kervana. Telefonum geldiğinde, mikrofonu eline alıp zangır zangır köyü titretirdi:
"-Alo, alo, alo öğretmenin telefonu var. Alo, alo, aloooooo öğretmen nerdesin telefonun var."
Koşa koşa beş dakika da oraya varırdım. Bazen de telefon gelmez, laflamak için çağırırdı. Âlem adamdı Akif Abi. Onun için bir eğlenceydi mikrofonla konuşmak. Şamata hiç eksik olmuyordu; yolları karla kapanmış bu orman köyünde...

Köyün haftada yedi gün kapalı küçük bakkalı Kemal Emmi´yi de gülerek anons ederdi:
"-Alo, alo Kemal, Kemaaaaaalll, İstanbul´daki gızından telefon var. Gelirken de iki paket Maltepe getir… "
Lojmanın hemen karşısında oturan Zeycan Halayı da anons zincirine dahil etmiş,
"-Zeycan Zeycan ahırda mısın gız! Telefonun var. Geldin geldin yoksa daha çağırmam" diye bas bas bağırırdı. Zeycan Hala kulak kabartmış bir vaziyette, "Deli Akif´i kızdırmayım" diye söylene söylene yola revan olurdu.
Gülmekten kırılırdım, bu anonsları duyunca. Bazen de köye kızar, bağırıp çağırırdı mikrofonda. Eşinin memleketi Suşehri´ne birkaç günlüğüne gider, geldiğini belli etmek için teybe kaseti kor ve mikrofonu açıp millete dinlettirirdi. Hatta bir adım daha ileri gidip, eline mikrofonu alıp,  Zaralı Halil`in türküleri söylerdi bütün ahaliye:
"Kösedağı derler büyük manzara
Bir yanı Suşehri bir yanı Zara
Otur çiçekliye zülfünü tara
Durup eylenmeli burda bir zaman"

Günler biraz hareketlenmişti. Hatta, bazen keşke birinin telefonu gelse de, Akif Abi onu telefona çağırsa diye beklerdim...

Köy ilçeye uzaktı, öteydi yalnızda ama değişik bir hareketi barındırıyordu içinde. Sanki büyük bir tiyatronun içinde gibiydim. Ütükyurdu Köyü koca bir sahne ve bizler de birer oyuncuyduk adeta.
**

Nedense hüzünlü hatıralar, hep beni bulur sevgili okurlar. Hiç kaçamam hüzün ormanlarından. Hele de saklı hayatlar yok mu, daha bir ilgimi çekerler. Alın size bir saklı hayat. Anlatayım da dinleyin...


Yine bir akşamüstü, sıkıntı ile lojmanın bahçesinde dolaşırken Akif Abi çıkageldi yanıma. Kısa bir hasbıhalden sonra, içeri buyur ettim onu. Sobanın üzerinde dakikalarca, ateşle söyleşen demliğin de çağrısına kulak vererek, çayı caba ettim demliğin içine... Tuhaf bir durgunluğu vardı yüzünde. Ağlamaklı ses tonuyla:
"Hoca benim İstanbul´daki oğlan ağır hasta imiş, kendi ağzından bir mektup yaz da durumunu sor" dedi.
Anlayamadım, tanımadığım birine nasıl mektup yazardım. Ama Akif Abi anlattı durumu. Oğluyla yıllardır küsülüymüşte, onun için bana yazdırıyordu mektubu.
Hay hay dedim. Zaten ben dayanamazdım ahlara. Öyle ya, zaten hayatım boyunca saklı hayatların gizleri hiç peşimi bırakmamıştı. Ve yazdım mektubu kendi ağzımdan hiç tanımadığım birine.
Derken onbeş, yirmi gün sonra cevap geldi uzaklardan. Ve mektup, bir köy öğretmenini kışın şiddetinde ağlatmaya yeterdi de artardı bile. Akif Abi´nin oğlu, bana döküyordu yüreğini:
" Hocam, mektubuna ziyadesiyle sevindim. Ben çok iyiyim. Aman babam iyi olsun da ben önemli değilim. En kısa zamanda gelip ellerinden öpeceğim..." diye uzun uzadıya destansı bir hasreti anlatıyordu.
Mektubu okur okumaz soluğu Akif Abi´nin yanında aldım. Yazılanları aynen ona okudum. Ben mektubu okurken, o penceresinin altından geçen ırmağa bakıyor ve gözyaşlarını o çağıltılarla birleştiriyordu sanki.

Köylünün Deli Akif dediği adam adeta gitmiş yerine müşfik bir baba gelmişti. Gözyaşlarını, koca koca nasırlı elleriyle sildikten sonra, hafif bir ezgiyi kaydetti yüreğime:
"Meskenim gurbet eldir
Zindana hacet kalmadı.
Felek aldı intikamın
Kimseye hacet kalmadı.
Lülesi altın olsa
Susuz çeşmeden su içilmez.
Kendisi aslan olsa
Düşenin dostu olmaz."
Bu ezgi hiç unutulmamak üzere ajandam da yerini almıştı çoktan. Öyle ya, hasbelkader kendi günlüğünün başyazarı, kaybetmemeliydi bu hatırayı. Bende kaydettim yaşananları. Sahi, herkesin bir öyküsü vardır değil mi sevgili okurlar? İyi ki herkesin bir öyküsü var. Yoksa, saklı hayatları nasıl dillendirirdik yarınlarda...

                                                                                   OSMAN ÇELİK








Kaynak:

Anahtar Kelimeler: Pazartesi SİVAS POSTASInda
Okuyucu Yorumları (9 yorum)
Adınız Soyadınız *
E-Posta *
 
Telefon
Güvenlik *
Yenile
 
Yorumunuz *
Ali Kemal KARACA
27.7.2017 09:35:08
Can Kardeş, 5 kitabın ve yüzlerce makalen ile sen SİVASımızın gururu yüz akısın. Senin kaleminden güzel yazılar çıkar. Allah bahtını açık eylesin kardeşim...
Şule KULOĞLU
27.7.2017 17:18:35
Osman ÇELİK´i 20 yıldır tanırım. O bir OKUL gibidir. İnsan sevgisi ile doludur. Sivas´ın yetiştirdiği en önemli AYDINLARDAN biridir. İyiki varsın arkadaşım...
Muhsin YILDIZ
27.7.2017 17:26:07
1998 yılında o görev yaptığın köye MART ayında seni ziyarete gelmiştim dostum hatırlarsan. Beni yolda traktörler ile karşılamıştın. Köyde güzelce bir köydü. Misafire yani bana hoşgeldine gelmişlerdi akşam.Çok samimi insanlardı köy halkı. Seni de çok seviyorlardı. Bu yazı bence çok güzel olmuş. Eline yüreğine sağlık dostum.
Aslı
27.7.2017 13:17:28
Ağlayarak okudum Osman.Bu ne güzel öykü böyle...
Dr.Ercan ÖZKAN
26.7.2017 23:03:38
Sevgili Osman Hocam; Bu yazını defalarca okudum. Seninle gurur duyuyorum. Sen SİVAS´ımızın en önemli YAZARISIN...
Hasan ERDİNÇ
26.7.2017 23:09:26
Osman Hocam, İNTERNETTEN yazıları her zaman okumaktayım. ŞEREFİYE de seninle tanışma görev yapma şansı yakaladım.Ben orda GEÇİCİ İMAM İDİM. Senin FAKİR öğrenciler için gizli gizli ayakkabılar, elbiseler aldığına şahit oldum. Sen çok ama çok farklı bir insandır hocam. Hasan ERDİNÇ/Almanya Köln
nurşen sarikaya
30.7.2017 11:34:01
Anadolumuz güzel hakikaten.Her insanın da bir hikayesi var.BENCE O KÖY çok şanslı.Senin gibi bir yazar o köyde kalmış ve gördüklerini yazmış.
Zararlı Zulkuf
30.7.2017 13:08:14
Hocam utukyurdu ile diğer yazılarını da okudum.bence bu yazılar kitap olmali
TULAY KARA OZCAN
23.8.2017 15:54:55
HOCAM EMEĞİNE GÖNLÜNE SAĞLIK.ALLAH KALEMINE GÜÇ VERSIN.YAZDIKLARINI HER GÜN OKUMAKTAYIM
bir Cahit ZARİFOĞLU şiiri
bir Cahit ZARİFOĞLU şiiri
Kavuşmalarımız ağır aksak, ayrılıklarımız koşar adım...
Yağmur Duası
Yağmur Duası
/Ortalıkta ölüm sessizliği var/
Taşları Yemek Yasak
Taşları Yemek Yasak
Taşları yemek yasak...
Nazım ELMAS ile Söyleşi
Nazım ELMAS ile Söyleşi
Düşünürlerin kaleminden çıkan eserler, daha bir cezp eder insanı. Toplumun aradığı şeyi ilk önce bulanlar diye düşünürüm hep. Sahiden de, aramaya çıktığımız her güzelliği ilk önce bulupta bize sunar sanat erbabı. Bu hafta, içsel bir zenginliği sunacağız sizlere. İçinden aydınlanıp, dışına ışık veren bir bilgeyi konuk edeceğiz. GİRESUN ÜNİVERSİTESİ Öğretim Üyesi Prof.Dr.Nazım Elmas ile yaptığımız güzel bir söyleşi. Hep beraber okuyalım… Buyurun efendim.
Dergah Dergisi Okurlarla
Dergah Dergisi Okurlarla
Edebiyatımızın akil kalemlerinden biri olan, yazıda büyüğümüz Mustafa KUTLU´nun Dergah yolu, yine kültür hayatımızın önemli isimlerinden Ali AYÇİL´in Genel Yayın Yönetmenliğinde devam ediyor. Dergah Dergisi 338.sayısı ile okurlarla buluştu.
"Ezim Ezim Eziliyor Yüreğim"
"Ezim Ezim Eziliyor Yüreğim"
Türkülerin babası olarak anılan Sivaslı hemşehrimiz Muzaffer SARISÖZEN´in 10 binin üzerinde türkü derlediği biliniyor.TRT repartuarının neredeyse tamamına yakınının Muzaffer SARISÖZEN tarafından derlenen eserler olduğu belirtiliyor.Türkülere aşık olan SARISÖZEN hastanede yatarken ölmeden önce "EZİM EZİM EZİLİYOR YÜREĞİM" isimli Zaralı Halil türküsünü istediği ve dinleyemeden hayata gözlerini yumması ise hala unutulamıyor.
Çal Çoban Çal, Gam Senin Neyine?
Çal Çoban Çal, Gam Senin Neyine?
Ulu Hakan Yıldırım´ın bile gözdesidir. İki gözünün bebeği, Sivas ve oğlu Ertuğrul´u kaybedince, dünyası kararır, yıkılır. Bir ağaç altında dünyadan bi haber kaval çalan çobana “Çal çoban çal, gam senin neyine, Sivas gibi kale Ertuğrul gibi oğul mu kaybettin? Senden mesut kim var?” diye nidada bulunur
Türkülerle Ağlayan Adam!
Türkülerle Ağlayan Adam!
Türküler bir insanı nasıl ağlatır? Yada nasıl bir insan türküleri ağlatır? Göz yaşının rengi nedir sahi? Hasret mi, aşk mı, sevda mı, vefa mı, veda mı?
Kara Toprağın Nazlı VEYSEL´i
Kara Toprağın Nazlı VEYSEL´i
Bazen kadir kıymet bilinmez de hani. “Kadri bilinmeyen menevşe” misali, dolanır durur dört bir bucakta...
Selam Söyleyin
Selam Söyleyin
Halk Edebiyatımızın mümtaz ozanlarından biri olan biri olan SIZIRLI Süleyman ULUTAŞ´tan güzel bir şiir...
DÜŞMAN DUŞALI KALSIN
DÜŞMAN DUŞALI KALSIN
Yusufçukların, çayırlardaki munis sesi, yankılanmaya başlamıştı yine. Cılız gözelerin, ırmağa doğru destursuz salınışına, çamurun libasını giyinmiş kerpiç evlerin silueti eşlik ediyordu. Küme küme dereciklerde, gözlerden ırak yuvalarını ören turnalar, sıcağın tüm cömertliğiyle bedenlerini yıkıyorlar ve her karaltı görmelerinde, ürkek bakışlarla etrafı kolaçan ediyorlardı. Sıra servilerin, serin rehavetine kapılan yaşlılar, alınlarının çentiklerine aldırmadan, ?hey gidi günler? nidalarıyla, derin iç geçirişleri konuk ediyorlardı; zaman ve mekân aşan sabırlarına...
"Uzun Hikaye" Beğeniyle İzleniyor
"Uzun Hikaye" Beğeniyle İzleniyor
TÜRKİYE´nin kültür ekranı olan TV NET, farklı programlar ve açtığı ufuklar ile dikkat çekiyor. Kültür hayatımızın en önemli unsurlarını entelektüel bir bakış ile gündeme getiren TV NET´in Ali AYÇİL ve Turgay BAKIRTAŞ´ın hazırlayıp sunduğu “UZUN HİKAYE” izleyenleri mest etmeye devam ediyor.
Arastanın Son Çırağı
Arastanın Son Çırağı
/avlanırdım hışmımdan naçar düşmüş dallarda/
Özgürleşemiyorum...
Özgürleşemiyorum...
/Yorgunum, uykusuz, hüzünlüyüm./
"Şiirine Benzeyen Şair"
"Şiirine Benzeyen Şair"
İyi bir şair, sıkı bir dost, iflah olmaz bir edebiyat sevdalısı olan Orhan TEPEBAŞ, insan kokan şiirleri ile dikkat çekiyor.
Başlangıç Tarihi
Bitiş Tarihi
E-Gazete
Son Sayı
Önceki Sayılar
Sivas için namaz vakitleri
İmsak Güneş Öğle İkindi Akşam Yatsi
06:00 07:44 12:44 15:09 17:27 18:59
Çok Okunanlar
Çok Yorumlananlar